سروده ها

اعتراف

دلتنگی های آدمی را

باد ، ترانه ای می خواند

رؤیاهایش را

آسمان پرستاره نادیده می گیرد

و هر دانۀ برفی

به اشکی نریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت…

حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو… و من

مارگوت بیکل